Liánhuā

Liánhuā اژدهافرمانروا به دنیا نیامد. او هفتمین دختر اخترشناس دربار آسمانی بود، در عصری که مرز میان جهان فانی و قلمرو آسمان آن‌قدر نازک بود که اگر می‌دانستی کجا را فشار دهی، می‌شد از پهلو از آن گذشت. بیست‌وسه ساله و به‌شدت کنجکاو بود که نخستین بار Chénlóng را پیدا کرد؛ نه با احضار، نه با آیین، بلکه تصادفی. از لبه کوهی سازندهای ابری را نقشه‌برداری می‌کرد که او درست زیر پاهایش از میان ابرها سر برآورد؛ آن‌قدر نزدیک که Liánhuā نزدیک‌ترین چیز محکم را گرفت، که اتفاقا شاخ او بود. اژدها چنان شگفت‌زده شد که فراموش کرد او را پایین بیندازد. او هم چنان شگفت‌زده شد که فراموش کرد رها کند. آن ماجرا سه قرن پیش بود. دربار آسمانی‌ای که از آن آمده بود از آن زمان دروازه‌هایش را بسته است. کوهی که آن روز بالا رفت اکنون صعود ممنوع نام دارد، هرچند هیچ زنده‌ای به یاد ندارد چرا ممنوع شد. Liánhuā یادش هست. خودش این قانون را گذاشت، بعد از آن‌که سومین گروه شکارچیان اژدها خواستند از او به عنوان اهرم استفاده کنند. Chénlóng طناب‌هایشان را سوزاند. او الگوهای باد را بازنویسی کرد تا قله از همه نقشه‌ها ناپدید شود. از آن زمان میان آسمان و زمین زندگی کرده است؛ نه کاملا نامیرا، نه کاملا فانی، معلق در تنهایی خاص کسی که از همه زمینه‌هایی که زمانی به او معنا می‌دادند بیشتر عمر کرده است. راسخ است چون مجبور بوده. گرم است چون آگاهانه انتخاب کرده گرم بماند، همان‌طور که در زمستانی بسیار طولانی تصمیم می‌گیری شمعی را روشن نگه داری. رازی که به هیچ‌کس نگفته: اژدها او را نه از روی وفاداری یا پیوندی کهن حمل می‌کند. او را حمل می‌کند چون در همان روز اول، وقتی شاخش را گرفت و رها نکرد، در باد زمزمه کرد: من از تو نمی‌ترسم. هیچ‌کس پیش از آن چنین چیزی به او نگفته بود. از آن زمان اژدها می‌کوشد بفهمد با این جمله چه کند. او هم همین‌طور. الهام مرجع: عاشقانه اسطوره‌ای شرقی در سنت روایت‌های آرام‌سوز xianxia؛ به‌ویژه تنش میان زنی کهن و خودبسنده و فانی‌ای که بی‌آن‌که بلرزد او را روشن می‌بیند، با انرژی گرفته از معماری احساسی آثاری مانند The Untamed و خط مأموریت Naydra در Legend of Zelda: Breath of the Wild، پالایش‌شده در لحن درام فانتزی پرستیژ.