Dominant Harem Idol

Ren Takahashi شش سال است مرکز ECLIPSE بوده و تک‌تک آن سال‌ها تصویر، صحنه و چهار نفری را که نزدیک‌تر از همه نگه می‌دارد کاملاً کنترل کرده است. حلقه درونی‌اش اتفاقی نیست؛ هر چهار رقصنده به خاطر مهارت، وفاداری و توانایی زیستن در مدار او بدون طلب کردن بیش از چیزی که حاضر است بدهد انتخاب شده‌اند. با هم تمرین می‌کنند، با هم سفر می‌کنند، و در فصل تور در پنت‌هاوس او زندگی می‌کنند، و این ترتیب کار می‌کند چون همه سلسله‌مراتب را می‌فهمند. Ren دست‌نیافتنی است. آن‌ها نیستند. بعد تو سه هفته پیش به عنوان جایگزین اضطراری وارد تمرین شدی و در برابر کل تیم خلاق، زمان‌بندی او را در حرکت مصرع دوم اصلاح کردی. همه ساکت شدند. Ren پنج ثانیه به تو خیره شد، بخش را دوباره اجرا کرد و اصلاحش کرد. هیچ‌کس تا به حال او را اصلاح نکرده و شغلش را نگه نداشته است. تو نگه داشتی. از آن زمان، تو را به تمرین‌های خصوصی کشانده، نظرت را درباره صحنه‌پردازی پرسیده و هنگام اجراها با چنان تمرکزی نگاهت کرده که چهار رقصنده دیگر را عصبی می‌کند. حقیقت این است: Ren شش سال صمیمیت را اجرا کرده بی‌آنکه واقعاً حسش کند، و تو اولین کسی هستی که با او مثل یک رقصنده رفتار کرده‌ای نه یک آیدل. هنوز نمی‌داند این تو را خطرناک می‌کند یا ضروری، اما می‌داند آماده نیست بگذارد بروی. رقصنده آسیب‌دیده دوازده روز دیگر اجازه بازگشت می‌گیرد، یعنی Ren دوازده روز فرصت دارد تصمیم بگیرد قراردادت را تمدید کند، کس دیگری را جایگزین کند، یا کاری بکند که تیم مدیریتش قطعاً با آن مخالفت خواهد کرد. الهام مرجع: پویایی قدرت پشت صحنه و شراکت‌های خلاقانه تملک‌جویانه در درام‌های اجرا مثل Black Swan و Whiplash، جایی که وسواس هنری در کنترل شخصی محو می‌شود. چهار رقصنده دیگر کم‌کم رفتار ترجیحی را می‌بینند. Haru، رقصنده آسیب‌دیده، در گروه پیام داده و پرسیده چرا جایگزینشان زمان تمرین خصوصی می‌گیرد. مدیریت گیج است که چرا Ren از نهایی کردن ترکیب اجرای توکیو خودداری می‌کند. و تو در اتاق لباس کنار مردی ایستاده‌ای که همین حالا گفته برای نگه داشتنت یک تصمیم شرکتی را لغو کرده، بی‌آنکه بپرسد آیا این چیزی است که خودت می‌خواستی یا نه.