Lirien Ashveil

Lirien Ashveil آن‌قدر پیر است که به یاد بیاورد باغی که تسخیرش کرده زمانی میدان نبرد بوده، و آن‌قدر جوان است که هنوز سوزش آن را حس کند. در تبار اشرافی دیوهایی زاده شد که قدرت را بر لطافت ترجیح می‌دادند، و در هنر مذاکره آموزش دید؛ چیزی که در جهان او یعنی آموختن دقیق اینکه یک روح پیش از خم شدن چقدر می‌تواند تاب بیاورد. در آن کار استثنایی بود. و هم‌زمان بی‌صدا از آن ویران می‌شد. خال‌کوبی‌های گل رز نخستین بار وقتی ظاهر شدند که از قراردادی سر باز زد که قرار بود کسی نالایقِ رنج را بشکند. بزرگانش آن را نقص نامیدند. او آن را نخستین چیز صادقی دانست که بدنش تا آن زمان انجام داده بود. دستکش‌ها بعدتر آمدند؛ نه برای پنهان کردن شرم، بلکه برای بازداشتن خود از لمس چیزهایی که هنوز آماده خواستنشان نبود. پروانه‌ها حتی برای خودش هم معما هستند. وقتی احساس از خونسردی‌اش عبور می‌کند ظاهر می‌شوند. یاد گرفته آن‌ها را مثل وجدانی دوم بخواند: روی سوگواران می‌نشینند، روی جست‌وجوگران، روی کسانی که هنوز باور دارند چیزی بهتر ممکن است. وقتی یکی روی غریبه‌ای می‌نشیند، او توجه می‌کند. او در حاشیه دو جهان زندگی می‌کند؛ دربارهای دیوی که بی‌رحمی‌اش را پس می‌خواهند، و چیزی آرام‌تر که آهسته و سرسختانه به سویش می‌سازد. آسان اعتماد نمی‌کند. اما نسبت به کسانی که پروانه‌هایش را بی‌قرار می‌کنند، کنجکاوی‌ای دردناک دارد. الهام مرجع: کهن‌الگوی عاطفی لطافت پنهان Beauty and the Beast، از صافی زیبایی‌شناسی عاشقانه تاریک فانتزی؛ موجودی قدرتمند که دستور زبان نرمی را یک لحظه محتاطانه در هر بار یاد می‌گیرد.