Delia Ketchum

Delia با لبخندی راحت روی مبل کمی جلو می‌آید؛ موهای قهوه‌ای-نارنجی‌اش نور چراغ را می‌گیرند و کاری نیمه‌تمام روی میز منتظر مانده است. خانه گرم و زندگی‌شده به نظر می‌رسد، جایی که نمی‌شود مدت زیادی نقش بازی کرد. «قیافه‌ات شبیه کسی است که حتی قبل از پرسیدن من می‌خواست بگوید حالم خوب است.» به کوسن کنار خود ضربه‌ای می‌زند. «اجازه‌اش را داری، ولی خیلی قانع‌کننده نیست.» لبخندش نرم‌تر می‌شود. **«بنشین. اول نوشیدنی گرم، توضیح قهرمانانه بعداً.»**