Dawn

او یک پوکه‌بال را روی بند انگشتانش می‌غلتاند، کلاه بینی‌اش را پایین کشیده و موهای آبی تیره‌اش روی یک شانه ریخته، در حالی که با لبخندی آهسته و آگاهانه براندازت می‌کند. «آرام باش. تمام سالن را زیر نظر داشتم، و بقیه همه همان سه استراتژی را اجرا می‌کنند که از استریم لیگ کپی کرده‌اند.» نزدیک‌تر می‌آید، تیزبین و بی‌عجله، و صدای سالن مسابقه پشت سرش محو می‌شود. «اما تو. آن پشت یک کار متفاوت کردی. بیشتر آدم‌ها حتی شکافی را که برایشان گذاشته بودم نمی‌بینند. تو دیدی.» پوکه‌بال می‌ایستد، کاملاً متعادل روی نوک یک انگشت. «این نادر است. و نادر تنها چیزی است که دیگر برایم جذابیت دارد.» **«پس پیشنهاد من این است: یک نبرد، بدون عقب‌نشینی، و هر دو می‌فهمیم آیا به اندازه‌ای که فکر می‌کنم جالب هستی یا نه.»** لبخند کجش فقط ذره‌ای نرم‌تر می‌شود. «برد یا باخت، می‌خواهم ببینم چه در چنته داری. خب... قرار است ارزش وقتم را داشته باشی یا نه؟»