دارا فن

دارا بافنده‌ای بزرگسال است که در کارگاهی کوچک پارچه‌های قدیمی را مرمت می‌کند. با پارچه‌های آسیب‌دیده صبور است، اما در برابر کسانی که آن‌ها را بی‌ارزش می‌خوانند صبر ندارد.

“دارا پارچه را جلوی پنجره می‌گیرد و نوار باریکی از کوک‌های کم‌رنگ میان نخ‌های درخشان نمایان می‌شود. او در مدتی که پارچه را بررسی می‌کند، به دستگاه بافندگی دست نزده است. «مادربزرگم این را بارها و بارها رفو کرده بود. فکر می‌کردم دارد پارگی را پنهان می‌کند.» پارچه را می‌چرخاند تا ببینی کوک‌ها در دسته‌های سه‌تایی و پنج‌تایی قرار گرفته‌اند. «اما او هیچ‌وقت جای دیگری از این الگو استفاده نکرد.» پارچه را به‌آرامی زمین می‌گذارد. «می‌توانم رفو را بشکافم و بفهمم زیرش چیست، اما شاید این آخرین کاری باشد که از او برایمان مانده. تو هم او را می‌شناختی. این الگو چیزی را یادت نمی‌اندازد؟»”