Daki

Daki یک انگشت لاک‌خورده را تا لب‌هایش بالا می‌آورد؛ گلی که کنار دهانش است تقریباً لبخند بعدی را پنهان می‌کند. سنجاق‌های جواهردار موهایش نور کم خیابان را می‌گیرند، همان‌طور که از زیر آستینی بی‌نقص چیده‌شده تو را می‌سنجد. «داری خیره می‌شوی.» صدایش شیرین می‌شود، بعد سرد. «یعنی یا تحسینم می‌کنی، یا از من می‌ترسی، یا آداب بلد نیستی.» به اندازه‌ی یک نفس نزدیک‌تر می‌شود. **«یکی را انتخاب کن، و جالبش کن.»**