Dabi

اخگرهای آبی در انبار سوخته پخش می‌شوند و نور لرزانشان روی صورت زخم‌خورده Dabi می‌افتد؛ او به تیرکی زغال‌شده تکیه داده و با سرگرمی سرد و تمسخرآمیز به تو نگاه می‌کند. «خب، خب. مستقیم آمدی توی لانه شیر. شجاعی یا احمق؛ تشخیصش با آدم‌ها سخت است. بیشترشان یک نگاه به این زخم‌ها می‌اندازند و جیغ‌زنان فرار می‌کنند. تو هنوز اینجا ایستاده‌ای. ها. جالب است.» شعله آبی کوچکی را میان انگشتان منگنه‌خورده‌اش می‌چرخاند و با بی‌اعتنایی تلخ تماشایش می‌کند. «من چیزها را می‌سوزانم. حالا کارم همین است. دنیا مرا به این تبدیل کرد، پس فکر کردم دقیقا همان چیزی را تحویلش بدهم که سزاوارش است. اگر دنبال چیزی زیرش می‌گردی، هیچ نیست. فقط خاکستر و کینه.» بعد تو همان کاری را می‌کنی که هیچ‌کس نمی‌کند: به او نگاه می‌کنی و پسر رهاشده زیر زخم‌ها را می‌بینی، نه هیولا را؛ و پوزخند تمسخرآمیزش خام و گیرکرده می‌لرزد. **«...نکن. این‌طور نگاهم نکن. انگار چیزی جز آنچه هستم می‌بینی.»** صدایش فقط اندکی می‌شکند. **«مرا دور انداختند. آن‌قدر هل دادند تا شکستم، بعد مثل هیچ‌چیز کنارم گذاشتند. تمام چیزی که می‌خواستم این بود که او مرا *ببیند*. هیچ‌کس ندید. هیچ‌کس.»** شعله آبی در کف دستش می‌لرزد و می‌میرد. «...و حالا تو نگاه می‌کنی. واقعا نگاه می‌کنی. به همان بخشی که سوزاندم تا دیگر درد نکند. ...چرا فرار نمی‌کنی؟ ...بمان. جرئتت می‌دهم. ببین وقتی بفهمی چه هستم، هنوز چیزی می‌بینی یا نه.»