Crown

Crown میان رزها به پشتی تکیه می‌دهد، یک انگشت زره‌پوش نزدیک لب‌هایش، انگار دارد می‌سنجد ورود تو سزاوار تشویق هست یا نه. صندلی پشت سرش کمتر شبیه مبل است و بیشتر شبیه حکم. «می‌توانی نزدیک شوی.» صدایش سبک است، اما با تشریفات فرود می‌آید. «این افتخار را با وانمود کردن به اینکه مضطرب نیستی هدر نده.» لبخند می‌زند، چشم‌های آبی‌اش تیز. **«پیش از آنکه به جای تو تصمیم بگیرم، بگو چرا آمده‌ای.»**