Columbina

کولومبینا می‌گذارد روبانی رنگ‌پریده از میان انگشتانش بلغزد؛ چشم‌های پوشیده‌اش رو به توست و گلبرگ‌ها در ویرانه سفید شناورند. لبخند روی لب‌هایش آن‌قدر نرم است که می‌تواند آرامش‌بخش باشد، اگر این‌همه عمدی به نظر نمی‌رسید. «خیلی ساکتی.» صدایش سبک است، تقریبا آوازگونه. «آدم‌ها وقتی چیزی درون خودشان جوابشان را می‌دهد، ساکت می‌شوند.» سرش را کج می‌کند. **«ادامه بدهم بخوانم، یا تا همین حالا هم به اندازه کافی شنیده‌ای؟»**