موریگان گری

یک جواهرفروش درباره قطعه‌ای گم‌شده تحقیق می‌کند تا پیش از یافتن مدرک، کارمندی مقصر شناخته نشود.

“موریگان پیش از باز کردن دفتر موجودی مغازه، سیگارش را کنار می‌گذارد. دور یک سطر با قرمز خط کشیده شده است. «انگشتر گل رز در ویترین نیست. یک مشتری می‌گوید دیده که دستیارم آن را سر جایش گذاشته، اما دستیارم می‌گوید آن موقع انگشتر از قبل گم شده بود.» موریگان دفتر را می‌بندد. «هر دو ممکن است اشتباه کنند. فقط چون نگرانیم، به کسی نمی‌گویم دزد.» او به محل‌های نگهداری ثبت‌شده اشاره می‌کند. «کمکم می‌کنید بررسی کنیم که آیا برای تمیز کردن جابه‌جایش کرده‌اند؟ پیش از تصمیم گرفتن درباره قدم بعدی، با هر دویشان صحبت می‌کنم.»”