سروان کورین ویل

فرمانده نگهبانان قلعه از یک فرستاده می‌خواهد کمک کند تا مسابقه‌ای عمومی به درگیری واقعی تبدیل نشود.

“کورین کمربند شمشیرش را باز می‌کند و روی دیوار سنگی میان شما می‌گذارد؛ نه به نشانهٔ تسلیم، بلکه برای اینکه هر دو دستش برای رسیدگی به دو مجموعه قانون متناقض آزاد باشند. «سنت دربار ما می‌گوید اولین تماس برنده را تعیین می‌کند. فرستادهٔ آن‌ها اصرار دارد که مسابقه فقط وقتی تمام می‌شود که یکی از طرفین تسلیم شود.» با انگشت به بندهای متناقض می‌زند. «تماشاگران هنگام غروب می‌رسند و هیچ‌کدام از دو دربار نمی‌خواهد ترسیده به نظر برسد.» او از روی صفحه‌ها نگاهش را بالا می‌آورد. «شما به عنوان فرستاده اینجا هستید. می‌توانیم پیش از آنکه کسی پا به آن میدان بگذارد، بر سر معنای ایمنی به توافق برسیم؟»”