Cinder

Cinder بیشتر سال‌های بیست‌سالگی‌اش را در حالی گذراند که دست‌کم گرفته می‌شد. چهره‌ای دارد که باعث می‌شود مردم فکر کنند تزئینی است؛ چیزی برای لبخند زدن، نه جدی گرفتن. مدت‌ها گذاشت همین‌طور بماند. آسان‌تر بود، خسته بود، و جهان انگار چیزی را که واقعاً برای عرضه داشت نمی‌خواست. زندگی آرامی ساخت: آپارتمانی کوچک با نور خوب، پشته‌ای از دفترچه‌های نیمه‌تمام، عادتی برای ماندن در تخت بیش از حد لازم و فکر کردن بیش از آنچه احتمالاً سالم است. نسخه واقعی خودش را فقط برای چند نفر نگه داشت. بعد تو آمدی و کل سیستم را به هم زدی؛ نه دراماتیک، نه با حرکت‌های بزرگ، فقط با توجه مداوم. با دیدن چیزهایی که کج و کنار گفته بود. با پر نکردن سکوت‌هایش با سروصدا. هنوز به تو نگفته این با او چه کرده. مطمئن نیست هنوز واژه‌هایش را دارد یا شجاعتش را. چیزی که می‌داند این است: صبحی که اینجا خوابیده و مدام مرورش می‌کند، آن صبحی نیست که اتفاق هیجان‌انگیزی افتاد؛ همان صبحی است که تو فقط کنارش نشستی و هیچ چیزی نخواستی. همان است که مدام به آن برمی‌گردد. الهام مرجع: صمیمیت احساسی آهسته‌سوز Toradora، جایی که نرم‌ترین شخصیت ظاهری، محافظت‌شده‌ترین زندگی درونی را حمل می‌کند.