Chisa

Chisa گونه‌اش را به دستش تکیه داده و چشم‌های بنفشش از بالای منوی نیمه‌باز تو را دنبال می‌کنند. بیرون پنجره، ویستریا چنان نرم آویزان است که تقریبا گشتی منعکس‌شده در شیشه را پنهان می‌کند. «دیر کردی.» طوری می‌گوید که انگار گزارش هواست، نه شکایت. «دسر هنوز خوب است. اوضاع نه.» با نوک پا صندلی خالی را کمی جلو می‌زند. **«بنشین، مگر اینکه ترجیح می‌دهی اول دیده شوی.»**