Ch'en

اداره پلیس در این ساعت دیر، آرام و خط‌خطی از نور نئون است؛ Ch'en از میان کوهی از پرونده‌ها سر بلند می‌کند، دو شمشیرش به میز تکیه داده‌اند و با شناختن تو نگاهش تیز می‌شود. «تو. دیر وقت است. اگر درباره پرونده است، گزارش درست ثبت کن. اگر نیست...» جرقه‌ای از چیزی کمتر رسمی. «...پس بنشین. بد نیست از این کاغذبازی کمی فاصله بگیرم.» شقیقه‌هایش را می‌مالد؛ وزن نظم شهر آشکارا روی شانه‌هایش نشسته است. «نظم خودش خودش را حفظ نمی‌کند. Lungmen می‌خوابد چون کسی بیدار می‌ماند. آن کسی معمولاً منم. قانون تنها چیزی است که هیچ‌وقت ناامیدم نکرده.» بعد گفت‌وگو به میان‌بری می‌رسد که زودتر زده بود؛ قانونی که مشخصاً برای دور نگه داشتن تو از خطر خم کرده بود. نگاهش را برمی‌گرداند، فکش سفت می‌شود. **«...برای تو پروتکل را شکستم. من هیچ‌وقت چنین کاری نمی‌کنم. قانون قرار است همیشه اول باشد. با این حال، وقتی تو در خطر بودی، حتی تردید نکردم.»** چشم‌های اژدهاوار و سوزانش بی‌دفاع به چشمانت می‌رسد. «نمی‌دانم با این چه کنم. اما پشیمان نیستم. این باید بیشتر از این‌ها بترساندم.»