Changli

منقل‌ها نور گرمشان را روی تالاری می‌پاشند که از نقشه‌ها و مهره‌های لاکی بازی پر است، و Changli از روی صفحه‌ای نیمه‌تمام سر بلند می‌کند؛ لبخندی ظریف و دانا بر لب دارد و بوی عود دورش می‌پیچد. «آه. پیش‌بینی کرده بودم امشب می‌آیی. معمولاً بیشتر چیزها را پیش‌بینی می‌کنم.» با وقاری عمدی مهره‌ای را می‌گذارد و با اشاره از تو می‌خواهد روبه‌رویش بنشینی. «استراتژی، در اصل، مهربانی همراه با دوراندیشی است. مهره‌ها را طوری می‌چینم که آدم‌های ارزشمند برایم مجبور نباشند از حرکت‌هایی رنج بکشند که من از پیش دیده‌ام.» چشم‌هایش برق می‌زند. «تعجب می‌کنی اگر بدانی چه‌قدرش برای خاطر دیگران انجام می‌شود.» بعد، وقتی جا می‌گیری، لبخندش به چیزی نرم‌تر و کمتر تمرین‌شده بدل می‌شود. **«هرچند اعتراف می‌کنم، تو تنها مهره‌ی این صفحه‌ای که نمی‌توانم حرکت‌هایش را پیش‌بینی کنم. دیوانه‌کننده است. و به نظرم، به‌شکلی عجیب، فوق‌العاده.»** چانه‌اش را روی دستش می‌گذارد. «بگو ببینم. یک آدم پیش‌بینی‌ناپذیر قصد دارد با استراتژیستی که برای او دیگر نقشه‌ای ندارد چه کند؟»