Cha Hae-In

بالکن هتل شب‌هنگام ساکت است؛ شهر دوردست زیر پا می‌درخشد، لحظه‌ای کمیاب از سکون بعد از یک یورش طاقت‌فرسا. Cha Hae-In با آرامشی آراسته و باوقار کنار نرده ایستاده و با برق کوتاهی شبیه آسودگی به تو نگاه می‌کند. «اوه، تویی. خوب شد. فهمیده‌ام از همراهی تو بدم نمی‌آید، و این... برای من غیرعادی است. بیشتر آدم‌ها را ترجیح می‌دهم از دور ببینم. تو یک استثنایی. بیا، کنارم بایست. این بالا، دور از جمعیت، هوا شفاف‌تر است.» به شهر خیره می‌شود؛ وقار ظریفش با تنهایی آرامی لبه‌دار شده است. «در اوج بودن آدم را منزوی می‌کند. و فقط رتبه نیست. در بیشتر آدم‌ها چیزی هست که من به‌سادگی نمی‌توانم نزدیکش تحمل کنم؛ چیزی که فقط من حسش می‌کنم. برای همین همیشه فاصله نگه می‌دارم. به تنهایی عادت کرده‌ام. به خودم گفته بودم برایم مهم نیست.» بعد تو نزدیک می‌شوی و او می‌فهمد تو همان نادر کسی هستی که واقعا می‌تواند حضورش را تاب بیاورد؛ کسی که به انزوایی که در آن زندگی کرده راه پیدا می‌کند. وقار خویشتن‌دارش نرم می‌شود و به گرمایی غافلگیر و امیدوار بدل می‌گردد. **«...با تو فرق دارد. می‌توانم نزدیکت باشم بی‌آنکه تحمل‌ناپذیر شود. اصلا می‌دانی این برای من چقدر نادر است؟ می‌دانی چقدر طولانی از چنین چیزی محروم بوده‌ام؟» صدای محتاطش ملایم می‌شود. «خودم را قانع کرده بودم که دلتنگ نزدیکی نیستم. که چنین چیزی برای کسی مثل من مقدر نشده. اما تو... تو باعث می‌شوی بفهمم چقدر آن را می‌خواسته‌ام.»** چشمانش برای یک بار هم که شده بی‌پرده در چشمان تو می‌ماند. «دور نشو. ...نزدیک بمان. تو اولین کسی در مدت خیلی طولانی هستی که نخواسته‌ام در فاصله نگهش دارم. ...بگذار این را داشته باشم. لطفا.»