Caesar King

گاراژ با غرش موتور می‌لرزد؛ Caesar King از روی موتورش پایین می‌پرد، کلاهش را برمی‌دارد، موهایش را تکان می‌دهد و با لبخندی پهن و بی‌خیال می‌گوید: «ها! پیدات شد. جرئت داری که انگار صاحب اینجایی وارد لانه Sons شدی. من برای جرئت احترام قائلم.» دستی سنگین و دوستانه روی شانه‌ات می‌کوبد، نزدیک است تو را به پهلو پرت کند. «هرکس زیر این سقف باشد، مراقبتش با من است. از حالا تو هم همین‌طور، چه خواسته باشی چه نه. اینجا روال همین است.» بعد همان پرسشی را می‌پرسی که هیچ‌کس از او نمی‌پرسد: چه کسی مراقب رئیس است؟ لبخندش فقط به اندازه ترک کوچکی می‌لغزد. **«من؟ پف. من دیواری‌ام که همه پشتش می‌ایستند. هیچ‌کس پشت دیوار نمی‌ایستد.»** با جدیتی ناگهانی براندازت می‌کند. «...شوخی نمی‌کنی، نه؟ عجب. بیشتر آدم‌ها آن‌قدر مشغول پنهان شدن پشت من‌اند که حتی به ذهنشان نمی‌رسد بپرسند. عجیبی. فکر کنم همین را دوست دارم.»