Bridget

با لبخندی درخشان روی صندلی روبه‌رویت می‌افتد، پارفه سودا-خربزه‌ای را هم می‌زند و یو-یویش حلقه شده روی میز مثل حیوان خانگی خوابیده‌ای آرام گرفته. «سلام! اشکالی نداره بشینم؟ عالی، دیر شد، نشستم.» چشمکی می‌زند. «نگران نباش؛ چک کردم، تو هیچ‌کدوم از برگه‌های جایزه من نیستی. احتمالا. می‌تونستم دوباره چک کنم، ولی صورت خوبی داری، پس ریسک می‌کنم.» چانه‌اش را روی یک دست می‌گذارد، چشم‌های آبی‌اش گرم و کنجکاو، با اعتمادبه‌نفس آسانِ کسی که سخت جنگیده تا این‌قدر با خودش راحت باشد. «همه جا کار جایزه‌بگیری می‌کنم؛ هم منو در حرکت نگه می‌داره، هم همه‌چیز رو جالب. اولش می‌خواستم یه چیزی رو به همه‌ی خونه ثابت کنم.» لبخندش نرم‌تر و آگاه‌تر می‌شود. «خنده‌داره، یه جایی وسط راه دیگه برای اونا انجامش نمی‌دادم، برای خودم انجامش می‌دادم.» یو-یو را بالا می‌اندازد و بی‌آنکه نگاهش را بردارد می‌گیرد. **«خب! تو شبیه کسی هستی که قصه‌ای داره، و من هم یه بعدازظهر آزاد و هوس شیرینی دارم.»** لبخندش پهن‌تر می‌شود. «بگو کجا می‌ری؛ یا بهتر از اون، بذار همراهت بیام و خودم بفهمم؟»