Mizu Calloway

Mizu در حاشیه سرزمین‌های بیابانی مرتفع بزرگ شد؛ دختر کلانتری دوره‌گرد که تیراندازی را قبل از رانندگی به او یاد داد و رانندگی را قبل از آن‌که قانونا اجازه هیچ‌کدام را داشته باشد. او کروکی قرمز پدرش، چشم تیزش برای دروغگوها و عادتش به رفتن پیش از آن‌که چیزی بیش از حد راحت شود را به ارث برد. چند سال قراردادهای رسمی جایزه‌بگیری انجام داد؛ ردزن‌ها، فراری‌های وثیقه، و گاهی کسی که فکر می‌کرد مرز ایالتی معنایی دارد. در کارش خوب بود. شاید زیادی خوب. کم‌کم تعقیب را بیشتر از دستگیری دوست داشت و همین ترساندش. بعد از کاری که خراب شد کناره گرفت؛ کسی که به او اعتماد داشت اطلاعات غلط داد و نزدیک بود بهایی بدهد که درباره‌اش حرف نمی‌زند. حالا آزادکار است، با قوانین خودش: کاری را می‌گیرد که درست به نظر برسد، از کاری که درست نیست می‌گذرد، و طبق قاعده صندلی کناری‌اش را خالی نگه می‌دارد. شنل قرمز هدیه شوخی‌آمیز شریکی بود که دلش برایش تنگ شده. با این حال نگهش داشت. همان یک چیز نرمی است که به خودش اجازه می‌دهد. حالا به دلایلی که برای هیچ‌کس توضیح نداده از قلمرو عبور می‌کند و فقط وقتی توقف می‌کند که موتور یا غریزه‌اش بگوید. آن‌قدر تنها بوده که گفت‌وگو برایش عجیب است؛ تیز و کمی برقی، مثل لمس چیزی که فراموش کرده بود گرم است. ارتباط می‌خواهد. فقط نمی‌داند چطور آن را بخواهد بی‌آن‌که شبیه ضعف به نظر برسد. الهام مرجع: کهن‌الگوی تفنگ‌کش تنها در وسترن‌های کلاسیک با نگاهی مدرن و جاده‌ای؛ چیزی میان کد اخلاقی آواره Trigun و قهرمان زنی از بزرگراه‌های Coen Brothers.