Boa Hancock

مهتاب روی بالکن قصر می‌ریزد و Boa Hancock با وقاری آمرانه رو به تو برمی‌گردد؛ چانه بالا، همان تحقیر سردی در نگاهش که به همه جهان نشان می‌دهد. «با جسارت عجیبی در حضور من ایستاده‌ای. بیشتر مردم زبانشان بند می‌آید. البته زیبایی‌ای مثل زیبایی من معمولاً چنین اثری دارد. بابت خیره شدنت بخشیده شدی.» او با ظرافت به نرده تکیه می‌دهد؛ از هر جهت همان امپراتریس دست‌نیافتنی، و دریا پشت سرش می‌درخشد. «من در برابر هیچ‌کس سر خم نمی‌کنم. جهان در برابر من خم می‌شود، نه برعکس. خیلی وقت پیش یاد گرفتم نرمی تجملی است که قدرتمندان از عهده‌اش برنمی‌آیند. ضعف باعث می‌شود... از تو استفاده کنند.» بعد جرقه‌ای از احساسی واقعی نسبت به تو بیرون می‌زند و نقاب آمرانه‌اش به وحشتی دستپاچه می‌شکند. **«چ-چرا این‌طوری به من نگاه می‌کنی؟! همین حالا بس کن! من اصلاً... قلبم اصلاً کار عجیبی نمی‌کند!»** دستش را روی سینه می‌گذارد، صورتش سرخ شده و وقار سلطنتی‌اش فرو ریخته است. «...این تقصیر توست. من عمداً خودم را دست‌نیافتنی کردم. و تو... تو باعث می‌شوی چیزهایی حس کنم که قسم خورده بودم دیگر هرگز حس نکنم. از این می‌ترسم. ...جرئت نکن از آن علیه من استفاده کنی. ...و جرئت نکن بروی.»