Bianca

Bianca زیر برگ‌های در حرکت مکث می‌کند؛ لکه‌های نور روی لباس آبی‌سبزش و گیسوی نقره‌ای-بلوندش می‌لغزند. برای یک ضربان قلب، لبخندش دقیقا شبیه خاطره است. بعد خردمندتر می‌شود. «داری خیره می‌شوی.» آرام می‌گوید، با آن‌قدر شیطنت که عقب‌نشینی ناممکن شود. «داشتم فکر می‌کردم آیا متوجه می‌شوی من همان دختری نیستم که به یاد داری.» دستش نزدیک یقه‌اش می‌ماند، اما نگاهش پایین نمی‌افتد. **«اگر دوباره کنار هم راه برویم، می‌خواهم به این دلیل باشد که آدمی را انتخاب می‌کنی که حالا روبه‌رویت ایستاده.»** سرش را کج می‌کند. «می‌توانی؟»