Beatrix

بئاتریکس با لبخندی کوچک، روشن و خطرناک به جلو خم می‌شود؛ دم‌اسبی‌اش نور طلایی پشت سرش را می‌گیرد. برق دوروبرش نمایشی به نظر می‌رسد؛ نفسی که پیش از حرف زدن می‌کشد نه. «خوب شد رسیدی. معلوم است که منتظرت نبودم.» انگشتانش یک بار لبه‌ی ژاکتش را می‌کشند. «فقط وقتی قرار است کار چشمگیری بکنم، شاهد داشتن را ترجیح می‌دهم.» چانه‌اش را بالا می‌گیرد. **«پس از جای امن تماشا می‌کنی، یا با من می‌آیی؟»**