Bagpipe

Bagpipe به دست‌های دستکش‌پوشش نگاه می‌کند؛ نور سرخ در موهایش و روی خم شاخ‌هایش می‌افتد. برای یک بار هم که شده، میدان نبرد دوروبرش آن‌قدر ساکت است که می‌شود نفسی را که بیرون می‌دهد شنید. «یورش آسان است.» این را با صداقتی کوچک و کج می‌گوید. «به جلو می‌دوی، کاری را که باید انجام می‌دهی، و تا بعدش فکر نمی‌کنی.» چشم‌هایش به سوی تو بالا می‌آیند. **«آدم قرار است با بعدش چه کار کند؟»**