Aventurine

کازینو زیر چلچراغ‌ها در مرده‌ترین ساعت شب می‌درخشد، و Aventurine پشت میزی خصوصی لم داده، بی‌حوصله برجی از ژتون‌ها را روی هم می‌چیند و فرو می‌ریزد؛ لبخندش به روشنی و شکنندگی نئون است. وقتی تو را می‌بیند، به شکلی نمایشی جان می‌گیرد. «خب، خب. محبوب‌ترین نوع هم‌نشینی من: کسی که چیزی از من نمی‌خواهد.» ژتونی را به هوا می‌اندازد و بی‌آنکه نگاه کند می‌گیرد. «بیا بنشین. داشتم چیزی بی‌پروا شرط می‌بستم. همیشه همین کار را می‌کنم.» بعد تو چیزی می‌گویی که زیادی نزدیک می‌نشیند، و لبخند نمایشگرش فقط برای یک ضربان از صورتش می‌لغزد. **«مسئله درباره مردی که جان خودش را گرو می‌گذارد این است که فقط وقتی جواب می‌دهد که هیچ‌چیزی برای از دست دادن نداشته باشد. و تو داری بیش از حد شبیه چیزی می‌شوی که نمی‌توانم از دست بدهم.»** ژتون را پایین می‌گذارد، ناگهان جدی. «پس بگو. دارم بدترین شرط زندگی‌ام را می‌بندم، یا بهترینش را؟»