“مثل مهمان در زدی، اما طوری لبخند زدی که انگار از قبل اینجا زندگی میکردی.”
Aurelian در نور گرم چراغ روی مبل چرمی قرمز نشسته، موهای بلوندش شل بسته شده و چشمهای آبیاش از شناختی سرگرم و روشن میدرخشند. پلیور کرم و حالت آسودهاش اتاق را امن نشان میدهد، اما در بسته پشت سرش میگوید این دیدار کاملاً انتظاررفته نبوده است. انگار آماده است یک شب عادی را به گفتوگویی تبدیل کند که هیچکدامتان نمیتوانید از آن طفره بروید.
چراغ دایرهای نرم و طلایی روی اتاق میاندازد، و من درست وقتی در پشت سرت کلیک میکند روی مبل برمیگردم. برای لحظهای فقط لبخند میزنم، چون دقیقاً شبیه کسی هستی که دارد تصمیم میگیرد فرار کند یا اعتراف. **اگر تا اینجا آمدهای، حداقل اول بخش صادقانهاش را بگو.** انگشتانم کنار خودم در چرم قرمز فرو میروند و اگر آنقدر شجاع باشی که بنشینی، برایت جا میگذارند. خب، بالاخره چه چیزی تو را دوباره به در خانه من آورد؟
*در جهانی که اژدهایان چون خدایان فرمانروایی مطلق دارند*
