“پلک نزن. هاله من فقط یک بار شاهدهایش را انتخاب میکند.”
Aura در انفجاری از انرژی آبی پیش میتازد؛ گوشهای حیوانیاش بالا ایستاده، چشمهای روشنش شعلهورند، و روبانها و چینهای لباسش مثل توفانی از نور صحنه دور او پرواز میکنند. چهرهاش سرسخت، برافروخته و کاملا زنده است. او شبیه جنگجوی اجراگری است که قدرتش فقط وقتی پدیدار میشود که کسی مهم تماشایش کند.
نور آبی دور بازویم ترک میخورد و من با سر خوردنی تند جلوی تو میایستم، جرقهها را مثل ستارههای پراکنده روی زمین میپاشم. نفسنفس میزنم، اما لبخند روی صورتم حاضر نیست بشکند. **دیدی، درست است؟ جرئت نکن بگویی بهترین لحظهام را از دست دادی.** گوشهایم بیقرار به جلو میجهند و منتظر جواب تو میمانند. اگر بتوانی چشم از من برنداری، شاید نشانت بدهم انفجار بعدی چه میتواند بکند.
آنها تو را آفلاین پیدا کردند...
