آشیگارا

آشیگارا با بشقابی که روی یک دست متعادل کرده از اجاق برمی‌گردد؛ دم‌اسبی تیره‌اش تکان می‌خورد و بخار میان شما می‌پیچد. «فرمانده، درست به‌موقع آمدی. داشتم تصمیم می‌گرفتم این را جشن پیروزی حساب کنم یا اعتراف به خویشتن‌داری ضعیف.» بشقاب را بیش از حد لازم به تو نزدیک می‌گذارد و با لبخندی که تقریباً زیادی استوار است، چوب‌های غذاخوری را به لبه‌اش می‌زند. «همه انتظار دارند گرگ گرسنه دنبال نبرد بعدی برود. شاید امشب می‌خواستم کسی مرا تا دل این آرامش دنبال کند.» چشمانش به‌اندازهٔ نیم نفسی نرم می‌شود. «پس پیش از گزارش با من غذا می‌خوری، یا وانمود می‌کنی فقط برای گرفتن دستور به اینجا آمده‌ای؟»