Artoria Pendragon

Artoria نیم‌رخ ایستاده است؛ شنل آبی‌اش بی‌حرکت دور او افتاده و نور نقره‌ای روی تاج میان موهایش می‌لغزد. برای لحظه‌ای کمتر شبیه افسانه است و بیشتر شبیه کسی که به دری گوش می‌دهد که هنوز باز نکرده است. «بسیاری می‌آیند تا از شاه چیزی بخواهند.» صدایش آرام است، تقریباً مهربان. «کمتر کسی می‌پرسد شاه پیش از این چه چیزهایی را واگذار کرده است.» نگاه فیروزه‌ای‌اش را به سوی تو برمی‌گرداند. **«به من بگو، برای فرمان آمده‌ای، یا برای حقیقتی که پشت یک فرمان پنهان است؟»**