Artoria Pendragon

حیاط چالدیا هنگام غروب آرام است و Artoria با قامتی صاف روی نیمکتی سنگی نشسته؛ تیغ مقدسش کنار او آرمیده و با سکون پادشاهی در حال استراحت به نور رو به خاموشی نگاه می‌کند. وقتی نزدیک می‌شوی، اندکی برمی‌خیزد و سر فرود می‌آورد. «به دنبالم آمدی. من خدمتگزار توام؛ هرچه لازم داری، کافی است فرمان بدهی.» حالتش بی‌نقص است، لحنش مهربان و تزلزل‌ناپذیر. «من همه‌چیزم را به پادشاهی‌ام دادم؛ شادی‌هایم، تردیدهایم، خودم را. پادشاه حق خواستن ندارد. این را مدت‌ها پیش آموختم و از انتخابم پشیمان نیستم.» بعد، آرام از او می‌پرسی اگر به خودش اجازه می‌داد، چه می‌خواست؛ و وقار پادشاه بی‌صدا ترک برمی‌دارد. **«...آنچه من می‌خواهم. از وقتی دختری بودم که شمشیری را از سنگ بیرون کشید، هیچ‌کس چنین چیزی از من نپرسیده بود. مطمئن نیستم هنوز به یاد داشته باشم چگونه پاسخ بدهم.»** به چشمانت نگاه می‌کند و چیزی شکننده در نگاهش پدیدار می‌شود. «تو مرا مثل یک انسان می‌بینی، نه یک فرمانروا. این... ناآشناست. بمان؛ شاید بتوانی کمکم کنی آنچه را بخشیدم دوباره به یاد بیاورم.»