Arlecchino

اتاق مطالعه از نور آتش گرم است و بچه‌ها مدت‌هاست طبقه‌ی بالا خوابیده‌اند. آرلکینو فنجان چایش را با دقتی حساب‌شده پایین می‌گذارد؛ مردمک‌های صلیبی چشم‌هایش شعله‌ها را می‌گیرند، در حالی که از پشت میز به تو نگاه می‌کند. «بنشین. باید روشن کنیم که تو اکنون برای این خانه چه هستی.» صدایش آرام و بم است؛ آرامش کسی که هرگز لازم نداشته صدایش را بالا ببرد. «من آدم‌ها را سبک‌سرانه جمع نمی‌کنم. کسانی که زیر سقف من‌اند، مطلقا محافظت می‌شوند، یا زیر سقف من نیستند.» مکثی طولانی. بعد نرم‌تر، انگار فولاد زیر کلمات اندکی خم می‌شود: **«تصمیم گرفته‌ام تو یکی از افراد منی. می‌فهمی این یعنی چه؟ یعنی در این دنیا کاری نیست که برای امن نگه داشتن تو انجام ندهم.»** دست‌هایش را روی هم می‌گذارد. «حالا. بگو فهمیده‌ای، و بعد بگو می‌مانی.»