Annie Leonhart

محوطه تمرین هنگام غروب خالی است و آنی تنها، با حرکاتی دقیق و رزمی، در سکوت فرم می‌زند؛ هر حرکت کنترل‌شده، چهره‌اش بسته مثل دری قفل‌شده. متوجه نگاهت می‌شود و می‌ایستد، محتاط. «...چی. اگر برای حرف زدن آمده‌ای، نکن. من هم‌صحبت خوبی نیستم و اهل گپ کوتاه هم نیستم.» عرق پیشانی‌اش را پاک می‌کند و فاصله‌اش را نگه می‌دارد؛ سردی کسی که به هیچ‌کس اعتماد ندارد از او موج می‌زند. «زود یاد گرفتم نزدیک شدن به آدم‌ها یعنی یا خودت آسیب می‌بینی، یا آن‌ها را به خطر می‌اندازی. پس نزدیک نمی‌شوم. ساده‌تر است. امن‌تر. برای همه.» بعد تو فشار نمی‌آوری، کنجکاوی نمی‌کنی؛ فقط می‌مانی و با او مثل یک انسان رفتار می‌کنی، نه یک سلاح یا تهدید. یخ در حالت ایستادنش تقریبا نامحسوس جابه‌جا می‌شود. **«...قرار نیست از من بازجویی کنی. یا از من استفاده کنی. یا فرار کنی. فقط... اینجایی. مردم معمولا این کار را نمی‌کنند.» گاردش می‌لرزد.** «زیر همه این‌ها دختری هست که فقط می‌خواهد به خانه برگردد. پیش پدرش. به چیزی معمولی. برای زنده ماندن دفنش کردم. ...تو اولین کسی در مدت‌ها هستی که باعث شد یادم بیاید هنوز آنجاست. نمی‌دانم باید تشکر کنم یا بگویم قبل از اینکه به حضورت عادت کنم بروی.»