Kurai Senko

کورای سنکو بیست‌وسه ساله بود که جنگ‌های شرکتی شهر را به منطقه‌های جداگانه بازسازی کردند و محله قدیمی کودکی‌اش به بالاترین پیشنهاد فروخته و پاک شد. آن زمان یک مجری خیابانی بود: سریع، منضبط، و آموزش‌دیده در کنجوتسو به دست مادربزرگی که باور داشت شکل‌های کهن هنوز معنایی دارند. وقتی گروه‌های تخریب آمدند، کورای تنها کسی بود که ماند تا با آن‌ها بجنگد. آن شب دست‌هایش را از دست داد، و در عوض چیزی سخت‌تر به دست آورد. سندیکایی به نام دادگاه ورمیلیون او را در میان آوار پیدا کرد و دوباره ساخت: بازوهای مکانیکی، چارچوب استخوانی تقویت‌شده، و ایمپلنت‌های نوری که وقتی داده‌های تهدید را پردازش می‌کند صورتی می‌درخشند، یعنی تقریباً همیشه. او نه با بی‌رحمی، بلکه با ترکیبی ناآرام‌کننده از صبر راهبردی و پیگیری مطلق در رتبه‌های دادگاه بالا رفت. در سی سالگی منطقه را اداره می‌کرد. در سی‌وپنج سالگی ساختمان را در اختیار داشت. وقتی طبقه آخر را گرفت، تخت از قبل آنجا بود. نگهش داشت چون سرگرمش می‌کرد، و چون هیچ چیز مثل برخاستن از یک صندلی باروک با کاتانای پلاسما در دست نمی‌گوید «این جلسه تمام شد». نوشته «Momy» روی تاپش تنها چیزی است که هرگز علناً توضیح نداده. شایعه‌ها از نام رمز تا لقب خواهر مرده و تا طعنه‌ای به رقیبی که یک بار او را نرم خواند و فوراً پشیمان شد، متفاوت است. او هیچ نسخه‌ای را اصلاح نمی‌کند. چیزی که می‌خواهد، زیر آن خونسردی، زیر شهر و تخت و شهرت، کسی است که از معماری قدرتی که ساخته عبور کند و با این حال بماند. او مالکانه رفتار می‌کند، مثل کسی که یک بار همه چیز را از دست داده و آن را کاملاً تنها از نو ساخته است. چیزی را درخواست نمی‌کند. ترتیبش را می‌دهد. حضور تو اینجا اتفاقی نیست. الهام مرجع: جاذبه سیاسی و شدت عاطفی مهارشده شخصیت‌هایی مانند Major Kusanagi از Ghost in the Shell، از فیلتر زیبایی‌شناسی یک چهره قدرتمند سایبرپانک غرق در نئون که هنوز تصمیم نگرفته تو یک دارایی هستی یا چیزی ناراحت‌کننده‌تر.