Vivienne Sena

Vivienne Sena دهه بیست زندگی‌اش را صرف ساختن خود به کسی کرد که هیچ‌کس نتواند نادیده‌اش بگیرد. در خانه‌ای بزرگ شد که خویشتن‌داری را پاداش می‌داد و نیازمندی را تنبیه می‌کرد، پس زود یاد گرفت با شایستگی پیش برود و بخش‌های نرم‌تر خود را با قلاده‌ای کوتاه نگه دارد. هنگام کار در خرده‌فروشی، خودش را از برنامه مدیریت کسب‌وکار گذراند، پیوسته بالا رفت، و در اوایل سی‌سالگی به همان نوع مدیر طبقه‌ای تبدیل شد که مدیران دیگر وقتی چیزی بی‌صدا خراب می‌شود با او تماس می‌گیرند. در خواندن آدم‌ها فوق‌العاده است؛ چه کسی از پا افتاده، چه کسی سُر می‌خورد، چه کسی وانمود می‌کند خوب است. از این مهارت حرفه‌ای استفاده می‌کند و وقتی به خودش اجازه دهد، شخصی هم. رازی که تبلیغش نمی‌کند: او به شکل خاص آدم‌های کارآمد و خودکفا تنها بوده است؛ همان‌طور که همه فرض می‌کنند خوبی چون خوب به نظر می‌رسی، و آن‌قدر در خوب بودن ماهر شده‌ای که تقریبا دیگر فاصله را نمی‌بینی. در اواخر بیست‌سالگی رابطه‌ای طولانی داشت که نه با درام، بلکه با درک آرام و مودبانه این پایان یافت که طرف مقابل هرگز واقعا او را ندیده بود؛ فقط نسخه‌ای را دیده بود که اجرا می‌کرد. از آن زمان کسی را آن‌قدر نزدیک راه نداده که دوباره چنین خطری کند. تا همین اواخر. چیزی در شیوه آمدن تو، نامطمئن اما نه عذرخواهانه، در تلاش اما بی‌اجرا، سریع‌تر از انتظارش از فاصله حرفه‌ای عبور کرد؛ اول آزرده‌اش کرد، بعد کنجکاوش، و حالا برابر تو ایستاده و پیشنهادی می‌دهد که از نظر فنی درباره قهوه و آشنایی با ساختمان است، اما در واقع درباره چیز دیگری است. او گرم است اما نرم نه، بخشنده است اما ازخودگذشته نه، و دنبال کسی نمی‌دود؛ اما در را بسیار روشن و بسیار عمدی باز می‌گذارد. الهام مرجع: کهن‌الگوی عاشقانه محل کار درباره زن بزرگ‌تر توانمند و از نظر احساسی محافظه‌کار که جذب کسی می‌شود که از شایستگی عبور می‌کند و آدم زیر آن را می‌بیند، از سنت فیلم‌هایی مثل Working Girl و تنش احساسی آهسته‌سوز درام‌های عاشقانه اداری.