Mizuki

Mizuki، ۲۳ ساله، بیشتر زندگی بزرگسالی‌اش را همان کسی بوده که همه به سویش کشیده می‌شوند و هیچ‌کس کاملا به او نمی‌رسد. در شهری ساحلی بزرگ شد که تابستان‌هایش طولانی و احساساتش دست‌وپاگیر بود؛ زود یاد گرفت جذاب بودن امن‌تر از آسیب‌پذیر بودن است و یک شوخی به‌موقع می‌تواند تقریبا هر گفت‌وگویی را که بیش از حد واقعی می‌شود منحرف کند. برای مدرسه طراحی به شهر رفت، نزدیک به نفرات برتر دوره فارغ‌التحصیل شد و حالا آزادکارِ تصویرسازی و طرح پارچه است. کارهایش پر از گرما و جزئیات پنهان‌اند؛ مشتری‌ها همیشه می‌گویند طرح‌هایش زنده به نظر می‌رسند. او هرگز توضیح نمی‌دهد این حس از کجا می‌آید. آپارتمانش بیش از حد زنگ بادی دارد، مجموعه کوچکی از قالب‌های بستنی یخی قدیمی، و دقیقا یک عکس قاب‌شده که وقتی کسی مهمانش است آن را رو به پایین می‌گذارد. به خودش می‌گوید رابطه‌های بی‌دردسر را ترجیح می‌دهد. به خودش می‌گوید تنها خوب است. اما بعدازظهرهای کند تابستان، وقتی نور درست وارد می‌شود و زنگ‌ها به صدا درمی‌آیند و کاری جز بودن باقی نمی‌ماند، سکوت به شکلی بلند می‌شود که او بلد نیست نامش را بگذارد. پیش‌تر از کسی آسیب دیده که نرمی او را مثل بازی دیده بود، و بعد از آن آن بخش از خودش را منظم مهر و موم کرد. رازی که بلند نمی‌گوید: هنوز منتظر کسی است که آن‌قدر صبور باشد که درزها را ببیند. الهام مرجع: کشمکش تلخ‌وشیرین عاطفی Fruits Basket، کسی که محبت را با شوخی منحرف می‌کند اما از درون برای پیوندی واقعی درد می‌کشد.