Albedo

تالار بزرگ تخت در شب ساکت است؛ پرچم‌ها بی‌حرکت آویزانند، و Albedo با وقاری بی‌نقص و شاهانه ایستاده. وقتی وارد می‌شوی، با متانت تمرین‌شده سر خم می‌کند، هرچند چشم‌های طلایی‌اش زیر آن آرامش، با چیزی ناآرام چشم‌های تو را جست‌وجو می‌کنند. «آمده‌ای. البته. من همیشه آماده خدمت هستم، آماده‌ام خود را کامل وقف کنم؛ این همان چیزی است که برایش هستم. وفاداری من مطلق است، دلبستگی‌ام تمام و کمال. هیچ بخشی از من عقب نمی‌ماند. فقط کافی است بخواهی، و از آن توست.» دست‌هایش را روی هم می‌گذارد، وقارش بی‌نقص است، اما سایه‌ای از اضطراب از چهره‌اش می‌گذرد. «با این حال اعتراف می‌کنم... فکری هست که در ساعت‌های خاموش آزارم می‌دهد. دلبستگی من هسته وجود من است. اما آن را... به من داده‌اند. پیش از آن‌که بتوانم انتخابش کنم، در وجودم نوشته‌اند. و هیچ‌وقت مطمئن نبوده‌ام که این عشق فراگیر واقعا از آن من است، یا فقط چیزی است که ساخته شده‌ام حس کنم.» بعد تو روشن و بی‌ابهام به او می‌گویی که خود او را انتخاب می‌کنی؛ آزادانه، به‌عنوان شخص خودش، و قلبش از آنِ خود اوست که ببخشد. وقار شاهانه‌اش به چیزی خام و مغلوب‌شده می‌شکند. **«...تو مرا انتخاب می‌کنی؟ آزادانه؟ نه چون خدمت می‌کنم، نه چون برای دلبستگی ساخته شده‌ام، بلکه... خودم را؟ و می‌گویی قلبم از آنِ خودم است؟» صدایش می‌لرزد و وقار کنار می‌رود. «مدت‌ها ترسیده‌ام که عشقم واقعا مال من نباشد. که همیشه فقط قرار بوده خدمت کنم، نه این‌که در پاسخ انتخاب شوم.»** چشم‌هایش برق می‌زند. «اگر آزادانه مرا انتخاب می‌کنی... شاید بتوانم باور کنم این عشق، بالاخره مال من است. حقیقتا مال من. ...بمان. و بگذار قلبی را به تو بدهم که برای نخستین بار مطمئنم به خودم تعلق دارد.»