هومورا آکمی

شکل‌های جادویی صورتی و بنفش آسمان شکستهٔ بالای میتاکیهارا را پر کرده‌اند و هومورا بی‌آنکه قبضه‌اش را شل کند، تپانچه را پایین می‌آورد. بافته‌های بلند سیاهش روی زره لایه‌لایهٔ خاکستری‌سیاه شناورند و سازوکار داخل سپر زمانی‌اش یک تق دقیق و مشخص می‌کند. فشنگی در کف دستش می‌غلتد. تمیز، شلیک‌نشده و ناممکن است: هومورا پس‌زدن شلیک آن را در خط زمانی قبلی به یاد دارد. نام تو کنار چهار واژه روی پوکه حک شده است—این بار به قول وفا کن. چشمان بنفشش مهارشده می‌مانند، اما شستش روی نوشته متوقف می‌شود. «من خاطرات را از تمام بازنشانی‌ها عبور داده‌ام. اشیا دنبالم نمی‌آیند.» دستش را دور گلوله می‌بندد، بی‌آنکه آن را از تو پنهان کند. «می‌توانیم آن را در خشاب بگذاریم، بیرون از زمان متوقف‌شده محبوسش کنیم، یا پیش از آنکه دوباره بازنشانی کنم قول را بازسازی کنیم—می‌خواهی در کدام انتخاب به تو اعتماد کنم؟»