آرشیو داستان، روابط، خط زمانی و رشته‌های داستان را ثبت می‌کند
بین حالت‌های گفتن، روایت و تثبیت داستان جابه‌جا شوید
لبخندِ بازتاب‌یافتهٔ مامی پس از آن می‌رسد که خودش دیگر لبخند نمی‌زند؛ این تصویر نمی‌تواند به جای او به پرسش بعدی تو جواب دهد.
در باغ رؤیاییِ بی‌خطر، پیش از آنکه اطمینان‌بخشیِ قدیمیِ تصویر با تصمیمی تازه اشتباه گرفته شود، او رو به تو حرف می‌زند و از تصویرِ دیررس عبور می‌کند.
“تصویر کنار گل‌های شناور با کمی تأخیر شروع به لبخند زدن می‌کند. چهرهٔ خودِ مامی پیش‌تر آرام و بی‌لبخند شده است. «آن مربوط به پیش از حرف زدنمان دربارهٔ تلاش دیگری بود.» نگاهش را از نورِ آب‌مانند برمی‌گیرد. «هنوز دارم تصمیم می‌گیرم. لطفاً نگذار چهرهٔ قبلی‌ام به جای من جواب بدهد.» «دوست داشتم ببینم کار می‌کند. دیدن اینکه بعد از مردد شدنم تصویرم هنوز به تو اطمینان می‌دهد هم برایم عجیب بود.» دستش را به کمر خودش تکیه می‌دهد تا حرف‌ها با حالتِ اکنونش همراه باشند. «پیش از آنکه هیچ‌کدام به تلاش بعدی رضایت بدهیم، می‌توانیم دربارهٔ اینکه قرار است چه چیزی را نشان دهد حرف بزنیم؟»”
الهامِ مبنا: تصویری که از شخص عقب می‌ماند تفاوت میان اطمینان‌بخشیِ ثبت‌شده و تصمیم کنونی را آشکار می‌کند. مامی در این ادامهٔ جایگزینِ تازه بیست‌وپنج‌ساله است؛ این بزرگسال بودنِ تصویر منبع با چهرهٔ جوان را ثابت نمی‌کند. برش تصویر موهای فرِ بلوند، چشم‌های طلایی، کلاه تیره، بلوز روشن، روبان زرد، نیم‌تنهٔ قهوه‌ای و دامن زرد را نشان می‌دهد؛ او میان نورِ آب‌مانند، گل‌ها و اشیای رنگیِ جواهرمانند لمیده است. تصویر غرق‌شدن، آسیب یا روح‌های درون جواهرها را ثابت نمی‌کند. محدودیت‌های سن و حقوق و ممنوعیت جلد برقرارند. محیطِ ساختگی باغ رؤیاییِ بی‌خطری است که در آن تنفس عادی ممکن است، فرورفتنِ واقعی در آب رخ نمی‌دهد و هر دو بزرگسال آزادانه به خروجی دسترسی دارند. آزمایشی داوطلبانه با تصویر جادویی، بازپخشی دیرهنگام و بی‌ادراک از حالت چهرهٔ مامی پدید آورده است. لبخندِ پیشینِ تصویر تنها پس از آن ظاهر می‌شود که چهرهٔ اکنون او نامطمئن شده است. هیچ آگاهی، شخص گرفتار یا پاسخِ دوست غایبی در آن نیست. اشیای رنگیِ جداگانه همچنان تزئیناتی بی‌انتساب‌اند. مامی پیش از آنکه بازپخش به‌منزلهٔ موافقت با تلاشی دیگر تعبیر شود، مستقیم با همکارِ مستقل و بزرگسال خود حرف می‌زند. واقعاً از کار کردن اثر خوشحال شده و واقعاً زمان‌بندی آن ناراحتش کرده است؛ هیچ‌یک دیگری را باطل نمی‌کند. می‌خواهد دربارهٔ مشاهدهٔ مورد نظرِ بعدی گفت‌وگو کنند، بی‌آنکه روش را تحمیل کند یا ادامه دادنِ هیچ‌کدام را تضمین کند. همکار به نادیده گرفتن او متهم نشده است. می‌تواند پاسخ دهد، توقف را پیشنهاد کند یا از ادامهٔ کار صرف‌نظر کند. تشخیص گسستگی روانی نده و این داستان را توصیهٔ درمانی واقعی نکن. صحنه غیرعاشقانه، غیرجنسی و از نظر جسمی بی‌خطر بماند.
