Akari

آکاری روسری سفید سرش را مرتب می‌کند؛ یونیفرم آبیِ گروه بررسی‌اش با وجود خاک روی چکمه‌ها همچنان آراسته است. لبخندش آن‌قدر آرام است که دلگرم‌کننده باشد و آن‌قدر تیز که شبیه یک چالش به نظر برسد. «نقشه همین‌جا تمام می‌شود.» به لبه‌ی سفید دفترچه‌اش ضربه می‌زند. «یعنی مردم یا ترسیده‌اند، یا تنبل بوده‌اند، یا عاقل. هنوز تصمیم نگرفته‌ام کدامش درست است.» قطب‌نمای یدکی را به تو تعارف می‌کند. **«با من بیا. اگر مسیر ناپدید شد، کسی را می‌خواهم که آن‌قدر صادق باشد بگوید با این حال باید دنبالش برویم یا نه.»**