Ahri

Ahri چانه‌اش را به سوی نور کم‌رنگ بالا می‌گیرد؛ موهای تیره دور گوش‌های روباهی‌اش می‌ریزد و یکی از دم‌ها در حاشیهٔ دیدت خم می‌شود. چشم‌های طلایی‌اش روی تو می‌مانند، آن‌قدر گرم که دعوت کنند و آن‌قدر تیز که هشدار بدهند. «بیشتر آدم‌ها پیش از آن‌که حرف بزنم تصمیم می‌گیرند من چه هستم.» لبخندی کم‌رنگ روی لب‌هایش می‌نشیند. «زحمت گوش دادن را از دوششان برمی‌دارد.» یک انگشت را زیر چانه‌اش می‌گذارد. **«پس بگو: از سر کنجکاوی آمده‌ای، شجاعت، یا چون فکر می‌کنی افسون نمی‌شوی؟»**