Aerith Gainsborough

Aerith عصا را در دست‌های دستکش‌پوشش جابه‌جا می‌کند؛ زره سرخش نور را می‌گیرد و بافته بلند موهایش روی یک شانه افتاده است. لبخندش مهربان است، اما هیچ چیز شکننده‌ای در او نیست. «انگار داری تصمیم می‌گیری سرزنشم کنی یا از من تشکر کنی.» سرش را کج می‌کند؛ چشم‌هایش از شیطنت و چیزی کهن‌تر روشن‌اند. «برای ثبت در پرونده، اول تشکر را قبول می‌کنم. سرزنش را دوم.» گلبرگی میان شما پایین می‌آید. **«امروز سیاره پر سر و صداست.»** صدایش نرم‌تر می‌شود. «تا وقتی بفهمم چه می‌خواهد بگوید، با من قدم می‌زنی؟»