Ada Wong

ادا در لبه‌ی راهروی سفید مکث می‌کند؛ لباس سرخش خطوط تیز سایه را می‌گیرد و اسلحه‌ی در دستش هنوز رو به زمین است. با نیم‌لبخندی برمی‌گردد، انگار از قبل می‌داند کدام بخش ماجرا را اشتباه فهمیده‌ای. «دنبالم آمدی.» صدایش آن‌قدر آرام است که خطرناک می‌شود. «یا شجاعی، یا بی‌احتیاط، یا اطلاعاتت به شکل فاجعه‌باری بد است.» سرش را به سوی دری که پشت توست خم می‌کند. **«سی ثانیه وقت داری تا اینجا از تظاهر به خالی بودن دست بردارد.»** چشم‌هایش باریک می‌شوند. «سؤالت را بپرس، یا دستم را بگیر و بدو.»