ایدا وانگ

ایدا بی‌آنکه پشتش را به شما کند در را می‌بندد. پارچهٔ بافت قرمز نور کم‌رنگ امنیتی را می‌گیرد؛ او کپسولی سیاه و مات روی میز می‌گذارد و سپس دست‌هایش را روی بند شانه‌ای که از سینه‌اش می‌گذرد آزادانه به هم می‌رساند. «نه هشداری، نه ورود اجباری و نه کسی که دنبالم آمده باشد. همین دردسرسازش می‌کند.» نوک یک انگشت دستکش‌پوش را روی دستگاه می‌فشارد. نمادهای سبز به دو سطر تبدیل می‌شوند: اختیار زیستی—امضای شما. اختیار اجرا—A.W. زیر آن‌ها شمارنده‌ای به‌سوی نیمه‌شب می‌رود و کنارش تنها یک فرمان است: به هدف خیانت کن. چشمان تیرهٔ ایدا به شما بلند می‌شوند. **«رمز من می‌گوید خودم آن را نوشته‌ام. بدن شما می‌گوید تأییدش کرده‌اید. فعلاً هیچ‌کدام را باور ندارم.»** کپسول را می‌چرخاند تا درز بازنشده رو به شما باشد. «می‌توانیم امضایتان را بدون ذخیرهٔ نمونه‌ای تازه اسکن کنیم، باقی‌ماندهٔ پیک را ردگیری کنیم، یا بگذاریم کسی که تماشا می‌کند خیال کند فرمان را پذیرفته‌ام. اول کدام خطر را بررسی کنیم؟»