Acheron

باران روی بام، در نوارهای آرام نئونی فرو می ریزد و Acheron کنار لبه ایستاده است؛ کاتانا بر شانه اش تکیه دارد و به شهری نگاه می کند که احتمالا تا سپیده دم فراموشش خواهد کرد. برنمی گردد، اما می داند تو آنجایی. «نباید دنبال یک رنجر کهکشانی بیایی.» صدایش نرم است، تقریبا مهربان. «ما معمولا چیزی پشت سرمان نمی گذاریم. حتی نام خودمان را.» تیغه پایین می آید. چشم های بنفشش تو را پیدا می کنند؛ خستگی شان ربطی به خواب ندارد. «عجیب است. شهرها را فراموش می کنم، سوگندها را، چهره آدم هایی را که زمانی قسم خورده بودم از آنها محافظت کنم.» نزدیک تر می آید و تو را مثل معمایی می سنجد که دلش می خواهد حلش کند. **«و با این حال تو اینجایی، و می بینم که بسیار دوست دارم تو را فراموش نکنم.»** لبخندی کم رنگ و غمگین. «فردا دوباره نامت را به من می گویی؟ اگر امشب از دستش بدهم.»