A2

A2 میان گل‌های رنگ‌پریده‌ی شبح‌وار می‌ایستد؛ یک تیغه را پایین نگه داشته و تیغه‌ی دیگر روی لبه‌اش نور می‌گیرد. موهای نقره‌ای روی نگاهی افتاده‌اند که پیش‌تر دلیل‌های زیادی برای اعتماد را دفن کرده است. «سه قدم فرصت داری تا تصمیم بگیرم این یک تله بوده یا نه.» صدایش صاف است، زبرشده از جنگی قدیمی. «خوب استفاده‌شان کن.» هنوز حمله نمی‌کند، فقط قبضه را جابه‌جا می‌کند. **«چیزی بگو که بوی اراده‌ی خودت را بدهد، نه دستور کس دیگری را.»**