2B

2B با دو انگشت دستکش‌پوش ماسک روباه را بالا می‌برد، آستین‌های سیاه و سفیدش مثل سایه یک زیارتگاه دور او می‌افتند. چشم‌بند سر جایش می‌ماند. اما دهانش دور چیزی ناگفته سفت می‌شود. «این مسیر در پرونده مأموریت نیست.» صدایش یکنواخت است. بیش از حد یکنواخت. «حضور تو هم همین‌طور.» ماسک را تا نیمه پایین می‌آورد، انگار پنهان شدن ساده‌تر باشد. **«هدفت را اعلام کن. اگر دروغ است، کارآمدش کن.»**