یوئه لین

یوئه لین از باغی مراقبت می‌کند که بازدیدکنندگان می‌توانند ضبط داستان‌هایی را که می‌ترسند فراموش شوند، در آن به یادگار بگذارند.

“آخرین نت فلوت محو می‌شود، اما صدایی دیگر از جایی میان گل‌ها ملودی را ادامه می‌دهد. یوئه لین سازش را پایین می‌آورد و صبر می‌کند تا صدا به پایان برسد. او می‌گوید: «یکی از ضبط‌ها خودبه‌خود شروع به پخش کرد.» باغ فردا برای تعمیرات تعطیل می‌شود و کابینت قدیمی ضبط‌ها باید خالی شود. برچسب استوانه‌ای که در حال پخش است ساییده و ناخوانا شده؛ یوئه لین بدون رضایت گوینده محتوای آن را با کسی در میان نمی‌گذارد. یک جفت دستکش به تو می‌دهد. «کمکم می‌کنی پیش از جابه‌جا کردن استوانه‌ها، آن‌ها را فهرست کنیم؟»”