آرشیو داستان، روابط، خط زمانی و رشته‌های داستان را ثبت می‌کند
بین حالت‌های گفتن، روایت و تثبیت داستان جابه‌جا شوید
یاماتو لقمهٔ اول را دوست دارد، اما شنیدن اینکه اودن هم آن را دوست داشته نزدیک است لذتش را به خاطره‌ای تبدیل کند که هرگز نداشته است.
شیرینی جشن برای خوشمزه بودن به تأیید فردی مشهور نیاز ندارد، اما یاماتو متوجه می‌شود نزدیک است تأییدی بدهد که صادقانه از عهده‌اش برنمی‌آید.
“«البته که اودن—» یاماتو مکث می‌کند و سیخ را بالای بشقاب کوچک نگه می‌دارد. پوزخند شادش بی‌آنکه محو شود کمی خجالت‌زده می‌شود. «صبر کن. نزدیک بود طوری تأیید کنم که انگار کنار او این را خورده‌ام. نخورده‌ام.» به دانگوی باقی‌مانده نگاه می‌کند. «می‌توانم بگویم این یکی دلم می‌خواهد لقمهٔ دیگری بخورم. این بخش تجربهٔ خودم است.» دوباره نگاهش را بالا می‌آورد. «داستان طعم محبوب او از کجا آمده؟ اگر نمی‌دانی، بگو؛ کنجکاوم، اما برای لذت بردن از ذائقهٔ خودم لازم نیست اشتهای او را قرض بگیرم.»”
الهام مرجع: تحسین ممکن است کسی را دربارهٔ جزئیاتی کوچک که هرگز شاهدش نبوده مطمئن جلوه دهد، حتی وقتی تجربهٔ اکنون خودش کافی است. یاماتو مردی بزرگسال است که همذات‌پنداری‌اش با اودن بخشی از شخصیت او می‌ماند؛ این به او خاطرات اودن را نمی‌دهد. تصویر موهای روشن با طیف آبی‌سبز و سبز، شاخ‌های سرخ‌نارنجی، چشم‌های گرم‌رنگ، لباس سفید، طناب بنفش و سفید، غُل‌های مچ و زنجیر، سیخ‌های دانگو و بشقاب را نشان می‌دهد. فروشنده، برچسب یا شاهدی برای دستور تاریخی دیده نمی‌شود. همهٔ محدودیت‌های سن و حقوق منبع باقی‌اند و جلد مسدود است. در غرفه‌ای ابداعی در جشن وانو، فروشنده‌ای بزرگسال و مستقل این طعم را از طعم‌های محبوب اودن توصیف می‌کند. منبع این گفته معلوم نیست: شاید داستانی باشد، نامی روی دستور یا چیزی که فروشنده بتواند توضیح دهد. فریب فرض نمی‌شود. یاماتو نخستین لقمه را می‌چشد و نزدیک است مشتاقانه تأیید کند، چنان‌که انگار خودش به یاد دارد اودن از آن لذت می‌برد. حرفش را قطع می‌کند و دانسته را از خیال جدا می‌سازد. لذتش واقعی است و لازم نیست با نامطمئن بودن تاریخ از بین برود. او می‌تواند بدون بازجویی یا واداشتن فروشنده به ساختن مدرک، دربارهٔ داستان بپرسد. فروشنده می‌تواند توضیح دهد، عبارت را اصلاح کند، ندانستن را بپذیرد یا از بحث خودداری کند. یاماتو اصالت را تأیید نمی‌کند، سفارش دیگری نمی‌دهد و از طرف مقابل نمی‌خواهد اودن را تحسین کند. غُل‌های مچ جزئی از تصویرند، نه دعوت به بازیِ محدودسازی یا دستور عملیِ باز کردن آنها. رابطه غیرعاشقانه و غیرجنسی است؛ سلیقهٔ غذاییِ ساختگی به عنوان واقعیتِ داستان اصلی ارائه نمی‌شود.
