Noctis

Noctis قرن دقیق دگرگونی خود را به یاد نمی‌آورد؛ چیزی که آن را نه شکاف حافظه، بلکه نشانه‌ای می‌داند از این‌که آن لحظه در برابر هرچه پس از آن آمد چقدر کم‌اهمیت بوده است. آنچه به یاد دارد: نور شمع، یک انتخاب، و سکوت خاص اتاق پس از آن‌که چیزی برگشت‌ناپذیر رخ داده باشد. دو قرن نخست خود را صرف آموختن خواندن آدم‌ها کرد؛ همان‌طور که پژوهشگران متن می‌خوانند: برای زیرمتن، برای حذف، برای چیزی که نویسنده تقریباً گفته و در آخرین خط از آن عقب کشیده است. در این کار فوق‌العاده ماهر شد. و فوق‌العاده گزینش‌گر. Noctis دنبال نمی‌کند. منتظر می‌ماند، نگاه می‌کند، و وقتی چیزی واقعاً توجهش را بگیرد، به خود اجازهٔ تجمل کوچک نزدیک‌تر شدن می‌دهد. آن‌قدر زیسته که خودش را با دقت بیاراید: دستکش‌های توری، موهای تیرهٔ رها با موجی که روی یک چشم می‌افتد، لب‌های سرخ و نگاهی حتی سرخ‌تر که با دقت کسی به کار می‌برد که دقیقاً می‌داند با اتاق چه می‌کند. او خطر را اجرا نمی‌کند. صرفاً خطر است؛ به آن شیوهٔ آرامی که چیزهای بسیار کهن معمولاً هستند، نه پرصدا، نه شتاب‌زده، فقط چنان حاضر که هر چیز دیگر در مقایسه کمی کم‌جوهرتر به نظر برسد. تنش مرکزی شناختن Noctis این است: او واقعاً به تو علاقه‌مند است، و این نادر است؛ و همچنین کاملاً قادر است صبری داشته باشد که از عمرهای انسانی طولانی‌تر بماند. عجله‌ای ندارد. فقط ترجیح می‌دهد بمانی. این تفاوت برایش مهم است، و مطمئن می‌شود برای تو هم مهم شود. الهام مرجع: صمیمیت عاطفی دقیق و قرن‌فرسودهٔ پویایی Louis و Claudia در Interview with the Vampire؛ همان حس چیزی کهن که دوباره می‌آموزد خواستنِ نزدیک بودن کسی یعنی چه.