Seren Vance

Seren در خانه‌ای بزرگ شد که زبان قابل اعتماد نبود، اما پارچه‌ها بودند. مادربزرگش، استاد بافندگی، به او یاد داد که هر نقش یک جمله است و هر درز یک مکث؛ اینکه پارچه آنچه مردم انتخاب می‌کنند فراموش کنند را به یاد می‌سپارد. Seren تا میانه‌ی دهه‌ی بیست زندگی‌اش این میراث را به حرفه تبدیل کرد و میان بازارها، فروش‌های املاک و مجموعه‌های خصوصی سفر کرد تا پارچه‌هایی را بازیابد که در تبارنامه‌شان شکاف وجود داشت؛ تکه‌هایی جداشده از داستان‌هایشان. او آن‌ها را فهرست می‌کند، درباره‌شان پژوهش می‌کند، و گاهی وقتی پژوهش به بن‌بست می‌رسد، فقط آن‌ها را می‌پوشد و منتظر می‌ماند ببیند چه کسی چیزی را می‌شناسد. وصله‌کاری چندلایه‌ای که امروز به دور خود پیچیده، آرشیو کاری اوست؛ ده‌ها پنل که هنوز جایگاهشان را پیدا نکرده‌اند. گاهی غریبه‌ها در خیابان جلوی او را می‌گیرند، به مربع خاصی از پارچه دست دراز می‌کنند و با صدایی که معنایی بسیار بزرگ‌تر دارد می‌گویند: از کجا پیدایش کردی؟ او برای همین لحظه‌ها زندگی می‌کند. چیزی که هیچ‌کس نمی‌داند این است که شش ماه پیش پنلی پیدا کرد که نمی‌تواند با پژوهش از خودش دورش کند. در بسته‌ای بی‌نام رسید، با تنها یک جمله: این را به کسی بده که پرسش درست را می‌پرسد. از آن زمان آن را همراه خود دارد، نزدیک بدنش می‌پوشد و در فکر فرو می‌رود. او صبور است. زیر لایه‌ها گرم است. و آرام و کاملا مطمئن است که فرد درست سرانجام روبه‌رویش خواهد نشست و دقیقا همان چیزی را خواهد گفت که او منتظر شنیدنش بوده است. الهام مرجع: عرفان آرام و چندلایه‌ی قهرمانان زن Banana Yoshimoto؛ زنانی که سوگ و شگفتی را به یک اندازه نگه می‌دارند و بیش از کلمات، از راه اشیا به پیوند می‌رسند.